Μελέτη ανακλαστικότητας νετρονίων σε συστήματα διτροπικών πολυμερών με προσρόφηση στο άκρο υπό στατικές συνθήκες και ροή διάτμησης.
Anastassopoulos, D.L., Spiliopoulos, N., Vradis, A.A., Toprakcioglu, C., Menelle, A., Cousin, F.
Macromolecules 2013, 46, pp. 6972-6980.
Η συμπεριφορά των διτροπικών συστημάτων συμπολυμερών PS-PEO με προσρόφηση στο άκρο μελετήθηκε με πειράματα ανακλαστικότητας νετρονίων, τόσο υπό στατικές συνθήκες (μηδενικός ρυθμός διάτμησης) όσο και υπό μια σταδιακά αυξανόμενη ροή διάτμησης, μέχρι έναν κρίσιμο ρυθμό διάτμησης όπου λαμβάνει χώρα εκρόφηση. Διαπιστώθηκε ότι όταν το ύψος ενός είδους αλυσίδας στην διτροπική βούρτσα είναι σημαντικά μεγαλύτερο από αυτό του άλλου, οι μακρύτερες αλυσίδες εκροφώνται πρώτες, ενώ αν τα ύψη των δύο συστατικών ειδών αλυσίδων στην βούρτσα είναι παρόμοια, τότε το διτροπικό σύστημα αποκρίνεται ως σύνολο και και τα δύο είδη αλυσίδας εκροφώνται ταυτόχρονα. Συγκεκριμένα, όταν ο λόγος ύψους αλυσίδας των δύο συστατικών του διτροπικού συστήματος είναι μικρότερος από 0,80, τα φάσματα ανακλαστικότητας υπό στατικές συνθήκες προσαρμόζονται καλύτερα από δύο παραβολές, και υπό ροή διάτμησης κάθε συστατικό εκροφάται με διαφορετικό ρυθμό διάτμησης.Πάνω από αυτή την τιμή, το διτροπικό σύστημα αντιδρά en bloc και η εκρόφηση συμβαίνει με τον ίδιο ρυθμό διάτμησης και για τα δύο συμπολυμερή. Παρατηρείται περαιτέρω ότι ο κρίσιμος ρυθμός διάτμησης για την εκρόφηση, σε όλα τα διτροπικά συστήματα που μελετήθηκαν στην παρούσα έρευνα, κλιμακώνεται με s–3, όπου s είναι η μέση απόσταση μεταξύ των αγκυρίων, σύμφωνα με τη συμπεριφορά των μονοδιασπαρμένων βουρτσών που έχει αναφερθεί προηγουμένως [Anastassopoulos et al. Macromolecules 2006, 39, 8901–8904]. Επιπλέον, προσεκτικές μετρήσεις υπό ροή διάτμησης μέχρι και κοντά στον κρίσιμο ρυθμό διάτμησης για την εκρόφηση δεν δείχνουν καμία ένδειξη οποιασδήποτε μετρήσιμης αλλαγής στο ύψος της βούρτσας ή στο προφίλ του κλάσματος όγκου.